آيينه...

گاهي وقتها، آينه ،سنگ صبورم ميشود...

روبرويش مينشينم وبه چشمان مهربانش زل ميزنم...

واسرارم را از گوشه گوشه ي،قلبم بيرون ميكشم ودوستانه به خود آينه ايم ميگويم

خود آينه ايم را دوست دارم...

چون با ناراحتيم ؛ناراحت وبا خوشحاليم ،شاد شاد ميشود...

وهيچوقت نميگويد اين كه چيزي نيست ؛من بدتر از توام...

اما؛وقتي سوالي از او ميپرسم...

هرچقدر منتظر،راه حل وپيشنهادش باشم...

او فقط سكوت ميكند...

گاهي ،فكر ميكنم..

چيزي نميگويد؛تا مسئوليت كارهايم با خودم باشد!!

تا بزرگ شوم وروي پاي خودم بمانم!!...

با همه ي اينها ،خوب است كه او را دارم..

در اين ايام ؛دوست سنگ صبور ،امانتدار كم است

خيلي كم...